Aurreko batean Hondarribian izan ginen. Hondarribian, urtero, beste herrialde bateko gastronomia ezagutzeko aukera ematen digute antolatzen duten aste gastronomikoaren bidez. Horrela, hitzaldiak, erakusketak, dastatzeak, afariak eta hainbat gauza izaten dira. Aurten Groenlandiako hainbat sukaldari ekarri dituzte erakusketatxo bat egitera. Guk, gure artean, arrain espezie ezberdinak eta horiek prestatzeko beste era batzuk izango zituztela eta, hara joateko plana egin genuen. Zoritxarrez, denbora arazoak zirela eta, ez genuen afaltzera joateko aukerarik, beraz, lanetik ateratakoan, pintxo batzuk dastatzera joatea erabaki genuen. Bagenekien eguerdi partean, Hondarribiako hiru tabernatan, Gran Sol, Enbata, eta Txantxangorrin, Groenlandiako jakiekin egindako pintxoak ematen zituztela, eta horien bila abiatu ginen.

Hondarribiara joatea beti da gozamena, eta ez dastamenerako soilik, begietarako ere bai. Herrian zehar paseotxo bat ematea beti da atsegina eta kaleetako giroa ere alaia izaten da. Baina aurreko ostiralean ez. Euria ari zuen goian behean eta kalean lau katu baino ez ziren ikusten. Gainera, gu hirurak aldera iritsi ginen eta jende gehiena ordurako etxeratua zen itxura batean.

Beraz, panorama ikusita, arin-arin lehenengo pintxoa jatera abiatu ginen, gosea ere bagenuen eta. Txantxangorri aukeratu genuen Groenlandiako lehenengo jakiak jateko leku. Hor, Kubako doinua zuen zerbitzariak azaldu zizkigun zein ziren bertan ematen zituzten pintxoak.

Hasteko, bakailao brandada; guri ez zitzaigun hain arrotza egin, lehen ere jan izan ditugu horrelakoak, gainera, piper gorri eta berdeen gainean ekarri ziguten eta erabat etxekoa egin zitzaigun.Guk irudimenari bidea egiten utzi genion, eta berehala ikusi genituen euskal arrantzaleak Groenlandiako bidean hemengo piperrak hartuta, eta noski, hortik sortuko zen pintxo hau.

Ondoren Halli-but (ez dakit oso ondo idatzia dagoen) arrain xerratxo bat ekarri zigun. Aurretik 10 ordu inguru, salda berezi batean beratzen edukitako arraina zen. Hau bai, bereziagoa zen, carpaccio antzeko zerbait. eta gainean Snow crab, edo elurretako karramarroa edo horrelako zerbait; bada hango espezie berezi bat izan behar du. Oso goxoa. Honekin batera oso saltsa fina ekarri ziguten, baratxuri saltsa, bazirudien maionesa antzeko zerbait egin zutela. Oso goxoa zegoen.Eta saltsa hau, dirudienez ohikoa da Groenlandiako mahaietan.

Azkenekoz, Musk Ox haragia jan genuen. Badirudi MuskOx izeneko hori, zezenen antzeko animalia dela tamainaz, nahiz eta, benetan ahuntzen familiakoa izan. 2 tona pisatzera hel omen daiteke, eta animalia honen haragia Kobeko haragi ospetsuarekin alderatzen omen dute. Groenlandiarrak oso harro omen daude animalia honekin. Egia esateko oso goxoa zegoen, eta laguntzeko jarritako saltsak ere bai. Hemen ere ez zen falta baratxuri saltsa hori.

Ondoren Enbata tabernara joan ginen, eta han beranduegi zela eta bidali egin gintuzten. Gran Sol-era joan ginen ondoren, eta han, Musk Ox haragiaz egindako ragut-a jan genuen. Oso goxoa hau ere.

Dena den, badirudi plater hauek gure dastamenera egokitzeko, etxeko sukaldarien eskutik aldaketa batzuk jasan dituztela. Izan ere, Groenlandian haragia hotza jaten omen dute, eta hori pentsaezina omen zen gurera etorrita. Nik uste dut, gutako batzuk behintzat, horretara ere ausartuko ginela baina.

Groenlandiara joateko aukerarik ez dugunontzat oso hurbiltze polita izan da hau.

             Orain dela hilabete batzuk Saigon jatetxean izan ginen. Saigon jatetxea Maria Cristina hotelaren aldamenean dago. Nahi izanez gero hoteletik bertatik ere sar zaitezke jatetxera. Jatetxea Vietnamdarra da. Hortik izen hori izatea, Saigon. Barrenera sartzean, ordea ez zara ekialdeko jatetxe batekin topatuko (hau gehiegi esatea ere bada, izan ere ni ez naiz inoiz izan ekialdean). Ea argitzen dudan hau: jatetxeak nire irudimenera XIX. mendeko giro koloniala ekartzen zidan, tapizak, alfonbrak, mahaien apainketa…. Eta zerbitzariak ere ez dira ekialdekoak, frantses kutsua hartzen genien gazteleraz hitz egiten zutenean ere. Beraz, laburtzeko, esan dezakegu Frantziak ekialdean XIX. mendean zituen kolonietako jatetxe baten antza hartzen zaiola. Dena den, bazen guztien artean zerbitzari bat, eta Reyes eta Arantxa horrekin geratu ziren, janariari ia kasurik ere egin gabe (eta niri gutxiago noski). Zerbitzariaren alde esan behar dut bere lekuan mantendu zela serio-serio bazkari guztian, nire lagunen erasoei irribarre xuabe batekin erantzunez.
           
            Janariari buruz ezin dizuet zehaztasunez hitz egin, denbora ez baita alperrik pasa. Ekialdeko janari tipikoak jan genituen. Hasteko, eseri bezain pronto, gure ustetan mahaia apaintzeko loreak zirenak, patata frijitu antzeko batzuk zirela adierazi ziguten eta hor hasi ginen barrez. Ondoren denetik frogatu genuen, arrozak (goxoak ziren baina ez beste munduko gauzarik ere), chop-suey edo fin-fin moztutako haragia eta oilaskoa, (ona zegoen baina espezieak ziren nagusi han ere). Udaberriko Rollitoak, barazkiez beteak, oso goxoak zeuden. Ganbak saltsa berezi batez apainduak, oso gordinak gure gusturako. Pipar hautsarekin egindako saltsatan aurkeztutako azpizuna, oso goxoa eta oso bizia.
            Orokorrean esan dezakegu inguruan ditugun ekialdeko jatetxeen artean nik ezagutu dudan onenetarikoa dela. Gehienetan, inguruan ditugun jatetxe txinarrak merkeak baina kaxkar xamarrak izaten baitira. Eta hori nire iritzia da. Reyesi edo Arantxari galdetuz gero jatetxe zoragarria dela esango dizute, baina ez dakit janarian pentsatzen duten hori esaten dutenean.  
            Dena den, Orienteko jatetxeetara joatea ere oso gomendagarria iruditzen zait. Asko ikasten da. Nik bisita kultural gisara planteatuko nuke, museo bat ikustera joaten garenean bezalaxe.
            Eta prezioa ere ez dago hain gaizki, 30 euro inguru.

            Aspaldian Berastegira hurbildu gabeak ginen eta jendeari Kako jatetxearen aldeko hainbeste gauza entzun genizkionez hara joateko erabakia hartu genuen. Garai batean gehiago joaten ginen hara. Herriko jaietara. Gu, Egan taldea “behin batian Loyolan” abestia jotzen aritzen zen bitartean norbaitekin goxo-goxo dantzatzen saiatzen ginen abuztuko izarren azpian. Gure bikoteari apur bat estutzea lortzen bagenuen pozik. “Objetivo cumplido”. Baina hogeita bost urte pasa dira, ez alferrik!
            Berastegi izugarri aldatu da. Orain ezin da esan baserriz osatutako herri bat denik . Orain Txaletez osatutako herria bihurtu da. Dena oso dotore, baina badut galdera bat egiteko. Zergatik daude Berastegiko Eliza eta Udala hain aldenduak? Oso bitxia egiten zait distantzia hori, nolabaiteko harreman konponezina islatzen ari direla esan liteke.
            Baian goazen gu gurera. Kako jatetxea herriko plazan bertan dago eta erabat berritu dute. Jangela handia eta dotorea, egurra eta harria. edo porlana?. Oso jende gutxi zegoen eta lekua aukeran genuen. Lauko mahai batean jarri ginen, eta “degustazio menurik” ez dagoenez eguneko menua eskatu genuen. Menua ez zen oso ugaria, hiru haserako, hiru nagusi eta postrea. Beraz, denetik probatzea erabaki genuen.

            Postreak, bi bakarrik hartu genituen: mamia eta izozkia, biak ondo besterik gabe. Edateko ura eta ardoa. Ardoa Pierola eskatu genuen eta botilatxoa hustu egin genuen. Pena izango zen han soberan uztea horren ardo goxoa.
Menua 12 eurotan zegoen (guri ardoarekin apur bat igo zitzaigun) baina, kalitate-prezio lotura oso ona dela iritzi diogu hirurok.

Iñigo Lavadok izen bereko jatetxea du Irunen, Ficoba erakustazokan. Jatetxeak, kanpotik begiratuta airean gelditzen den kubo bat  dirudi, eta gorri-gorria, oso ikusgarria geratzen da. Jatetxeak baditu hainbat jangela, eta eguneko menuak ere ematen ditu. Gu goiko jangelara joan ginen. Jangela hau, oso areto zabala da, eta ormetako bat beirazkoa da, beraz paisaia ikusgarria zabaltzen da zure aurrean: pirinioak, Bidasoa ibaia txalupatxo eta guzti…

Sagar berdearen izozkia, legamia aparra eta intxaur gaileta

Platera estua eta luzea. Alde batean txupitorako erabiltzen de edalontzi txikia kafe epelarekin eta bestaldean koko kurruskatsuarekin egindako zilindroa, bainila kremaz eta platano karamelutuaz betea. Lehenengo zilindroari ekin genion eta ondoren kafetxoak bukaera eman zion Santomas eguneko lagunarteko bazkari honi. Gomendagarria

Mokofin taldea hirukote batek osatzen dugu. Hiruroi gustatzen zaigu jatea. Jatea zentzurik zabalenean: ondo jatea, bapo jatea, denetik jatea… Horrela bada, astero dirutxo bat jartzen hasi ginen, eta begiz jota dugun jatetxeko menu bat jateko adina metatzen dugunean, hor joaten gara gure galarik ederrenak jantzita.