Kako Jatetxea (Berastegi)
Aspaldian Berastegira hurbildu gabeak ginen eta jendeari Kako jatetxearen aldeko hainbeste gauza entzun genizkionez hara joateko erabakia hartu genuen. Garai batean gehiago joaten ginen hara. Herriko jaietara. Gu, Egan taldea “behin batian Loyolan” abestia jotzen aritzen zen bitartean norbaitekin goxo-goxo dantzatzen saiatzen ginen abuztuko izarren azpian. Gure bikoteari apur bat estutzea lortzen bagenuen pozik. “Objetivo cumplido”. Baina hogeita bost urte pasa dira, ez alferrik!
Berastegi izugarri aldatu da. Orain ezin da esan baserriz osatutako herri bat denik . Orain Txaletez osatutako herria bihurtu da. Dena oso dotore, baina badut galdera bat egiteko. Zergatik daude Berastegiko Eliza eta Udala hain aldenduak? Oso bitxia egiten zait distantzia hori, nolabaiteko harreman konponezina islatzen ari direla esan liteke.
Baian goazen gu gurera. Kako jatetxea herriko plazan bertan dago eta erabat berritu dute. Jangela handia eta dotorea, egurra eta harria. edo porlana?. Oso jende gutxi zegoen eta lekua aukeran genuen. Lauko mahai batean jarri ginen, eta “degustazio menurik” ez dagoenez eguneko menua eskatu genuen. Menua ez zen oso ugaria, hiru haserako, hiru nagusi eta postrea. Beraz, denetik probatzea erabaki genuen.
Hasteko entsalada bat, babarrunak eta barazki purea eskatu genituen. Entsalada ondo zegoen legezko gauza guztiekin: letxua, tomatea, tipula,… baina ez zuen ezer interesgarririk. Kariñorik gabe egindako platera zen. Haragijaleek jaten duten entsaladaren parekoa, araua betetzekoa, atakatik ateratzekoa, tristea. Babarrunak bai!, hori bai!, oso-oso goxoak. Gainera, hasteko piperrak ekarri zizkiguten ontzitxo batean, gero odolkia beste batean, eta azkenik, babarrunak pertza handi batean nahi adina har genezan. Babarrunen artean, garai batean aurkezten zen antzera, haragi zati ederrak. Eta zaporea oso berezia zen. Babarruna mota izango zen agian, baina inoiz ez dut jan zapore hori zuten babarrunik oso-oso onak. Entzuna genuen jende asko etortzen zela hona babarruna jateagatik, eta probatu eta gero ez da harritzekoa. Barazki purearen aurkezpena ere oso ona izan zen, bere ogi txigortu eta guzti. Purearen kolore berdeak barazkiak gehiegi egosiak ez zeudela(hori izan da betiko bekatua) adierazten zuen. Eta oso goxoa zegoen, punto.
Lehenengoak dastatu ondoren bigarrenei ekin genien: eskalopea, pikatxa tortilla eta izokina. Eskalopeari dagokionean, bada zer esango dizuet? Azpimarragarriena tamaina, oso handia zen, beste ezer jan gabe bapo gelditzeko modukoa, haragia xamurra zen. Eta kitto. Pikatxa tortillari dagokionean bai, honek merezi du tartetxo bat. Beharbada askok ez duzue jakingo zer den pikatxa: arkumearen odola gogortua. Odol hau bloketan saltzen da, salgai nonbait baldin badago, ez baitut ikusi aspaldian. Ondoren zatitu eta zartaginera botatzen da, eta ondoren arrautzak botatzen dira nahastuta. Gure etxean perrexila ere botatzen zitzaion, eta Kakon ere bai. Gaztarora itzulitxo bat egitea bezalaxe izan zen tortilla hori dastatzea. Oso goxoa. Eta izokinari dagokionez, bada oso ondo frijitua zegoen eta zapore oso ona zuen. Izokina oso xamurra eta ederra, eta anoa beharbada handiegia. Baina ez nuen ondo ikusten nire burua Berastegin izokina jaten, txorakeria izango da baina ez nintzen eroso sentitzen.
Postreak, bi bakarrik hartu genituen: mamia eta izozkia, biak ondo besterik gabe. Edateko ura eta ardoa. Ardoa Pierola eskatu genuen eta botilatxoa hustu egin genuen. Pena izango zen han soberan uztea horren ardo goxoa.
Menua 12 eurotan zegoen (guri ardoarekin apur bat igo zitzaigun) baina, kalitate-prezio lotura oso ona dela iritzi diogu hirurok.
